Over onveiligheid, de grenzen van leefbaarheid en de noodzaak om serieus genomen te worden

Na een zeer onrustige periode in mijn directe leefomgeving heb ik een ingrijpend besluit genomen: ik keer niet meer terug naar mijn woning.

In korte tijd zijn er gebeurtenissen voorgevallen die voor mij iedere grens van veiligheid en leefbaarheid hebben overschreden. Er is een rode lijn gepasseerd. Het vertrouwen dat ik in mijn eigen woonomgeving had, is verdwenen.

Wanneer angst het dagelijks leven beheerst

In mijn straat hebben zich ernstige incidenten voorgedaan, waaronder een brandstichting en een explosie. Daarnaast heb ik melding gemaakt van intimidatie, bedreigingen, achtervolgingen en de aanwezigheid van jongens die volgens mijn waarneming gewapend waren.

Ik ben naar eigen zeggen in korte tijd tweemaal aangevallen met een wapen. Ook werd ik naar mijn ervaring herhaaldelijk gevolgd en is er bij mij ingebroken.

Een uitspraak van een buurvrouw in een gepubliceerd artikel, waarin zij suggereerde dat ook ik de boel zou willen opblazen, heeft de situatie voor mij nog schrijnender gemaakt.

Bovendien leef ik met de angst dat ik slachtoffer kan worden van ernstig geweld. Ik heb het gevoel dat ik mijn veiligheid niet langer kan garanderen in de omgeving waar ik jarenlang heb gewoond.

Dit zijn ernstige ervaringen en gevoelens die niet zomaar terzijde mogen worden geschoven. Niemand zou in voortdurende angst moeten leven in zijn eigen straat of woning.

Waar blijft de verantwoordelijkheid?

Wat mij minstens zo zwaar valt, is mijn ervaring met de instanties waarbij ik om hulp en actie heb gevraagd.

Ik heb geprobeerd mijn zorgen onder de aandacht te brengen van de politie, de gemeente en de woningcorporatie. Naar mijn ervaring hebben mijn meldingen onvoldoende tot concrete oplossingen geleid. Daardoor ben ik het vertrouwen kwijtgeraakt dat mijn situatie daar voldoende wordt opgepakt.

Natuurlijk moeten beschuldigingen zorgvuldig worden onderzocht en moet onderscheid worden gemaakt tussen vastgestelde feiten, vermoedens en persoonlijke ervaringen. Maar dat mag nooit een reden zijn om signalen over mogelijke bedreigingen, geweld of ernstige onveiligheid te negeren.

Juist wanneer de situatie ingewikkeld is en niet alles onmiddellijk kan worden vastgesteld, is het belangrijk dat instanties luisteren, onderzoek doen, terugkoppelen en duidelijk maken welke maatregelen mogelijk zijn.

Veiligheid is geen gunst. Het is een fundamentele voorwaarde om menswaardig te kunnen leven.

Ik kies voor veiligheid

Ik heb daarom besloten dat het voor mij voorlopig een afgedane zaak is. Ik keer niet terug naar mijn woning.

Dat is geen gemakkelijke beslissing. Je huis is meer dan een adres. Het is de plek waar je tot rust hoort te komen, waar je jezelf moet kunnen zijn en waar je je beschermd hoort te voelen tegen de buitenwereld.

Wanneer die basis wegvalt, raakt dat je hele bestaan.

Op dit moment verblijf ik in een noodopvang. Daar ervaar ik iets wat ik in mijn eigen woonomgeving lange tijd heb gemist: veiligheid, zorg en menselijkheid. Ik ervaar er aandacht en warmte, en dat maakt duidelijk hoeveel verschil een veilige omgeving kan maken.

Ik ben dankbaar dat ik voorlopig een plek heb waar ik tot rust kan komen en aan mijn toekomst kan werken.

Veilig wonen is een mensenrecht

Mijn verhaal roept een bredere vraag op: wat gebeurt er wanneer mensen zich in hun eigen buurt niet meer veilig voelen en het idee krijgen dat niemand hen nog hoort?

We mogen niet accepteren dat bewoners zich gedwongen voelen hun huis achter te laten omdat zij de situatie niet langer aankunnen. Evenmin mogen we vooruitlopen op schuld of onbewezen beschuldigingen zonder zorgvuldig onderzoek.

Wat nodig is, is een overheid die bereikbaar is, politie die meldingen serieus onderzoekt, woningcorporaties die hun verantwoordelijkheid nemen en hulpverleners die oog hebben voor de menselijke gevolgen van langdurige onveiligheid.

Ik vraag niet om voorbarige conclusies. Ik vraag om een zorgvuldige beoordeling van de feiten, om bescherming waar dat nodig is en om een serieuze reactie op de zorgen die ik heb gemeld.

Een huis hoort een thuis te zijn, geen plek waar je bang bent om te blijven.

Voor mij is de grens bereikt. Ik kies nu voor rust, veiligheid en herstel. Ik wil mijn leven weer opbouwen op een plek waar ik zonder voortdurende angst kan wonen.

Want uiteindelijk zou iedereen, ongeacht zijn achtergrond of omstandigheden, recht moeten hebben op een veilige plek om thuis te komen.